دیگه با من آشنا نیست

شعر خوبه از تو گفتن

                          دیگه سوغاتی من نیست

من همونم که یه روزی

                          واسه چشمات خونه ساختم

واسه بوسیدن دستات

                          همه زندگیمو باختم

تو رودخونه ی قلبت

                          قایق من رفتنی بود

من از اول می دونستم

                          قایقت شکستنی بود

دنيا آنقدر وسيع هست که براي همه مخلوقات جايي باشد پس به جاي آنکه جاي کسي را بگيريم تلاش کنيم جاي واقعي خود را بيابيم اگر انسانها بدانند فرصت باهم بودنشان چقدر محدود است محبتشان نسبت به يکديگر نامحدود مي شود عشق در لحظه پديد مي آيد. دوست داشتن در امتداد زمان. اين اساسي ترين تفاوت ميان عشق و دوست داشتن است

روزي از گل پرسيدم عشق چيست؟ گفت:از من خوشبوتر است

از پروانه پرسيدم عشق چيست؟ گفت : از من زيباتر است
از شمع پرسيدم عشق چيست ؟ گفت از من نوراني تر است

از عشق پرسيدم آخه تو چه هستي ؟
گفت : نگاهي بيش نيستم

اومدم  دوباره  آزارتون  بدم

فعلا  باید  برم  زود  میام

پيمانه‌ي هجر تو توان نوش كنم

اما نتوان تو را فراموش كنم

بين حقيقت و رويا يک دنيا فاصله است
حقيقت پيش چشمام و رويا دست نيافتني
حقيقت زندگي من، تلخ و روياش شيرين
به حقيقت تلخ، نزديكم و از واقعيت رويا، دور
اي شيرين‌ترين رويا، هرگز دست نيافتني نباش
آفتاب نماينده‌ي حقيقت، و شب نماينده‌ي روياست
پس بيا با هم آفتابي بشيم تا حقيقت روشن شود

هر که از عشق تو دیوانه نشد عاقل نیست

عاقل آن است که از عشق تو دیوانه شود

سالهاست در کوچه های خلوت خیالم به دنبال تو می گردم.
نمی دانم کجا رفتی.
نمی دانم چرا رفتی.
کاش می دانستی بعد از تو هرگز عاشق نخواهم بود.
آرزوی من! ای عشق آسمانی من! بگذار برای بار آخر ببینمت.
من بی تو مرده ام. بگذار ببینمت.

وقتي كه تو باراني مي‌شوي در آسمان چشمانت غرق مي‌شوم و فراموش مي‌كنم كه هوا پاييزي است. برخيز تا پنجره‌ها را به روي خزان ببنديم، بيم دارم خزان خاطراتمان را غارت كند. باغچه از حجم علفهاي هرز سكوت انباشته شده. از خلوت كوچه دلم مي‌گيرد و هنوز در انتظار باراني شدن چشمانت هستم. هر چند كه مي‌دانم باراني شدن، دل آسماني مي‌خواهد